De seguiriya is geboren in de smidse van de zigeuners. Lange tijd werd deze stijl alleen gezongen; pas in de twintigste eeuw is de dans erbij gekomen. Het is een van de zwaarmoedigste flamencostijlen, met onderwerpen als dood en ontroostbaar verdriet. Het tempo is traag en slepend en de danser vertolkt de seguiriya met weidse en dramatische gebaren. Met de soleá vormt de seguiriya het koningskoppel van de cante jondo, de serieuze flamenco. In de seguiriya kun je het diepste verdriet uiten, waarvoor woorden tekort schieten.