"Er zijn dingen die ik niet zou kunnen zeggen als ik niet dans"

Joline Uljee begon in 1989 met flamenco dansen en raakte al gauw bevangen door het flamencovirus. Joline kreeg een gedegen flamenco-opleiding, in Nederland en in Spanje, van onder anderen Josien Locher, Maria la Serrana, Matilde Coral, Farruquito, El Choro, Carmelilla Montoya en El Güito. Haar manier van dansen is vrouwelijk en elegant, maar ook vol emotie en temperament.

Dansschool
In 1997 richtte ze met Aurelio Alonso en Manón ‘La Serrana’ in Leiden dansschool El Rey David op, gespecialiseerd in de feestdans Sevillanas. Ook trad het drietal regelmatig op. In 1999 verhuisde Aurelio naar Den Haag, Manón naar Spanje en sindsdien geeft Joline onder haar eigen naam flamencolessen in Leiden, zowel aan groepen als privélessen. Het lesgeven is haar lust en haar leven. Ze is onvermoeibaar in haar enthousiasme voor de flamenco en de vorderingen die haar leerlingen daarin maken. Zelf gaat zij regelmatig naar Sevilla om lessen te nemen bij La Serrana en nieuwe inspiratie op te doen.

Optredens
Samen met Maria la Serrana was Joline de afgelopen jaren in verschillende Nederlandse theaters te zien. Met zangeres Carolien Devilee en gitarist Max Herzog trad zij op met een programma waarin klassiek Spaanse liederen samengingen met flamencogitaar en -dans. In 2009 ging Joline op tournee met haar eigen productie Aires de Sevilla (“Vleugjes uit Sevilla”). Zij deelde het podium met zangeres Inmaculada de la Huerta, zanger El Falu de Cádiz en gitarist José Ádame Sánchez en met danseres Shirin Lalezari, een van haar leerlingen. In 2013 werd Joline samen met 10 collega-flamencodanseressen uit het hele land uitgenodigd om mee te doen aan het programma “Everybody dance now”. Deze groep heeft in 2015 onder de vleugels van de Flamenco Biënnale een doorstart gemaakt en onder de naam “Sábanas de Holanda” (Hollands laken) verscheidene malen tijdens de Flamenco Biënnale en bij andere gelegenheden opgetreden.

Leerlingenvoorstelling
Hoewel Joline graag optreedt, ligt haar hart toch vooral bij het lesgeven. Hoogtepunt van het jaar is daarom de voorstelling die zij samen met haar leerlingen geeft, om het resultaat van een jaar hard werken te kunnen tonen. “Elk jaar weer ontroert het me”, vertelt ze daarover, “dat de leerlingen dan hun zenuwen overwinnen en er helemaal voor gaan. De kracht van de flamenco is op hun gezichten te zien, en dat vind ik veel belangrijker dan dat alle pasjes perfect uitgevoerd worden. Het is zo fijn om op die manier samen met elkaar en het publiek de flamenco te delen en te beleven.”